เห้อ...เวลาผ่านไปไวจริงๆ อีกไม่นานก็ต้องจากกันแล้วเด้อ เพื่อนๆ 109/16
ไปเรียนที่อื่นล่ะติดต่อกันมาบ้าง อย่าเงียบหายไปล่ะ เผื่อจะได้ยืมเงินใช้ อิอิ ล้อเล่นหน่า...





เร็วนะ...เพื่อนๆว่ามั้ย
ไม่น่าเชื่อเลยว่า เวลาจะผ่านไปเร็วแบบนี้
เรียน เล่น เที่ยว เผลอแผล็บเดียว...สามปี
แต่คล้ายกับเมื่อวานนี้...เราพึ่งเจอกัน
เพื่อนรู้สึกอย่างไร...เรารู้
เพราะที่เพื่อนๆรู้สึกอยู่...คงเหมือนกับเรา
ไม่เป็นไรหรอกนะ...ถึงเราจะต้องจากกัน
แต่เชื่อสิ...ความเป็นเพื่อนของเรานั้น
...จะอยู่ข้างกันตลอดไป
 
เบื่อ...เสื้อนักเรียนตัวเก่ง กางเกงขาสั้น
ทุกวัน ทุกวัน ต้องแต่งชุดนี้
กี่ปีมาแล้วนะ...กี่ปี
เมื่อไหร่จะได้เปลี่ยนซักที...เชยจะตาย
แต่พอถึงวันจบการศึกษา
กลับรู้สึกตัวเองว่า ใจหาย
ชุดเก่งของฉัน เทอมหน้าคงไม่ได้ใส่มันต่อไป
ฟังนะ รักเธอรู้มั้ย...เจ้าชุดนักเรียน
 
ฝนตกเสียยกใหญ่
เตะฟุตบอลก็ไม่ได้...น้ำท่วม
ชวนกันมานั่งรวมๆ
ดีดกีต้าร์แล้วร้องเพลงร่วมกัน
บ้างหัวเราะ...บ้างยิ้มร่า
เฮฮา...เสียงดังลั่น
ร้องถูกบ้างผิดบ้างก็ช่างมัน
ภาพเก่าๆเหล่านั้นยังติดตา
ฝนตกอีกแล้วเทอมนี้
เทอมสุดท้ายของปีการศึกษา
แต่พวกเรากับเจ้ากีต้าร์
กลับดูไม่เริงร่า...แต่เศร้าไป
นั่งมองหน้ากันซ้ำๆ
เหมือนอยากจะจดจำทุกอย่างเอาไว้
แทนคำสัญญาว่าจะห่วงใย
ก่อนร่วมร้องเพลงสุดท้าย...
"โบกมือลา เสียงเพลงครวญมาต้องลาแล้วเพื่อน..."
ถ้าฉันเป็นนาฬิกา
วันนี้ ฉันจะเดินช้าๆ เท่าที่จะทำได้
เพราะทุกนาที ก่อนที่เราจะต้องจากกันไป
ไม่เคยมีเวลาไหนหวิวไหว
...แต่น่าจดจำแบบนี้เลย